امروزه برای رنگ ‌پذیری بیشتر موها از دکلره کردن استفاده می ‌شود. bleaching یا دکلره کردن برای از بین بردن رنگ زمینه ‌ای استفاده می ‌شود؛ به طوری که یک آلکالن اکسیداتیو قوی روی مو قرار می ‌گیرد و می تواند رنگدانه‌ های مو را اکسیده و روشن کند.

در این حالت مو به رنگ زرد یا زرد مایل به قرمز(بسته به رنگ زمینه ‌ای مو) در می ‌آید و در صورت ادامه مصرف، یک رنگ پلاتینی روی مو ایجاد می ‌شود که می ‌توان انواع رنگ ‌های دلخواه را روی آن ایجاد کرد. این کار اگر در خانه انجام شود با پراکسید هیدروژن 6 درصد انجام می ‌شود، ولی در آرایشگاه ‌ها برای تسریع و نتایج مقبول‌ تر، از انواع بسیار قوی ‌تر ‌آن استفاده می ‌شود که در عرض نیم ساعت می‌ تواند پایه مو را کاملا روشن کند.

این کار برای مو بسیار آسیب‌ رسان بوده و باعث خشکی شدید مو و ضعیف شدن ساقه مو و شکنندگی بارز آن می ‌گردد.

در ضمن لازم است بعد از دکلره کردن، موها با یک شامپوی مخصوص با PH اسیدی شستشو داده شود و نیز مصرف نرم ‌کننده و ماسک ‌های مرطوب کننده مو و نیز مصرف مواد محافظ موقع استحمام و پس از آن توصیه می ‌شود.

علاوه بر آسیب‌ بدنه موها ممکن است حساسیت تماسی یا آلرژیک موقع دکلره کردن نیز ایجاد شود که درمان آن ها در بعضی از موارد بسیار مشکل است.

بعضی از سالن‌ های آرایشی در سال‌ های اخیر برای کم کردن حساسیت ‌های پوستی، لوسیون و یا قطره‌ های حاوی کورتون را نیز با مواد مورد نظر مخلوط می ‌کنند.

مراقب آسیب ‌ها باشید!

* چنان چه شما از این رنگ ‌ها به طور مداوم استفاده می ‌کنید، لازم است برای این که آسیب موی خود را به حداقل برسانید، از تغییر رنگ ‌های مکرر مو پرهیز کنید و چنان چه موی سیاه در ناحیه ریشه ی موها شما را آزار می ‌دهد فقط هر ماه یک بار اقدام به رنگ ریشه کنید.

* برای تغییر رنگ موی خود به رنگ ‌های تیره‌ تر معمولا محدودیتی وجود ندارد ولی چنان چه می ‌خواهید رنگ‌ موی خود را روشن ‌تر کنید و به ویژه برای این کار می‌ خواهید از دکلره استفاده کنید، بهتر است سالانه 1 تا 2 بار بیشتر نباشد تا موی شما در این فاصله فرصت کافی جهت رشد داشته و رنگ ‌های جدید آسیب‌ بیشتری به شما وارد نکند.

* علاوه بر این با توجه به این که به‌‌ رغم تمام مراقبت‌ های لازم باز هم در ناحیه نوک موها شکنندگی و بی ‌حالت شدن و خشکی موها بیشتر بوده و امکان موخوره نیز وجود دارد، توصیه می ‌شود سالانه 1 تا 2 بار نسبت به کوتاه کردن قسمت‌ های انتخابی در حد 2 تا 3 سانتی‌ متر اقدام کنید و جهت پیشگیری از آسیب‌ های بیشتر از روغن ‌های محافظ مو به ویژه در قسمت‌ های انتخابی مو استفاده کنید.

* استفاده از شامپوهای ملایم و مخصوص موهای رنگ شده و استفاده از نرم‌ کننده‌ های مناسب ضرورت دارد ولی بعد از استحمام، لوسیون و یا روغن‌ های محافظتی وجود دارد که به صورت یک لایه سطح مو را پوشانده و باعث حفاظت سطح مو از آسیب ‌های فیزیکی بیشتر می ‌شود.

* مراقب باشید که حالت دادن به این موها به وسیله حرارت‌ های قوی سشوار و اتوی مو و تافت و اسپری، آسیب موی شما را شدت می ‌بخشد.

مو خوره و به دنبال آن ریزش مو، از بیشترین دلایل مراجعه افراد به پزشکان متخصص پوست و مو است. بنابراین بهتر است علل آسیب‌دیدگی مو را بشناسید تا از ایجاد آن پیشگیری کنید.‌

مهم‌ترین علل آسیب دیدگی موها :

1- برس زدن بیش از حد و غلط: برس زدن در حد معمول اشکالی ندارد و جهت زدودن آلودگی و گرد و غبار و همچنین پخش کردن چربی پوست در تمام سطح موها و نیز ایجاد ظاهری آراسته مفید است، اما در صورتی که موها را بیش از حد برس بزنید و یا موهایی را که داخل هم فرو رفته‌اند به شدت به وسیله برس جدا کنید و یا اینکه موها را بر خلاف جهت به وسیله یک برس نوک تیز شانه بزنید باعث آسیب‌دیدگی موها می‌شوید.

2- تحت کشش قرار دادن موها: به این صورت که موها را محکم ببندید، مثل بستن موها با کش به شکل دم اسبی و یا اینکه آنها را خیلی محکم ببافید. این کار علاوه بر آسیب رساندن به ساقه مو می‌تواند باعث ریزش مو از ریشه ی آن شود که در صورت تکرار به طاسی دایمی آن ناحیه منجر می‌گردد.

3- فر زدن موهای صاف یا صاف کردن موهای فر: فر زدن باعث شکستن پیوندهای گوگردی موجود در ساختمان موها می‌شود و در نتیجه موها قدرت خود را از دست می‌دهند و به راحتی می‌شکنند. پس از انجام این کار قدرت موها قابل برگشت نیست و آسیب وارد شده به آن قسمت از ساقه مو دایمی خواهد بود.

4- بی‌رنگ کردن مو (دکلره) و استفاده از رنگ موهای دایمی: برای این کار باید مواد دکلره یا رنگ ها به جدار مو نفوذ کنند تا بتوانند عمل خود را انجام دهند. این کار معمولا با استفاده از مواد مخربی نظیر آب اکسیژنه صورت می‌گیرد، بنابراین پس از رنگ کردن دایمی موها نباید توقع داشته باشیم که موها حالت و قوام قبلی را داشته باشند.

چنین موهایی سست و شکننده می‌شوند و درخشش خود را از دست می‌دهند و الکتریسیته ساکن باعث حالت نگرفتن آنها می‌شود.

5- استفاده بیش از حد از وسایل گرمازا مانند بیگودی برقی و سشوار: برای خشک شدن موها بهترین راه، آن است که موها را به تدریج و با یک حوله خشک کنید و استفاده از سشوار برای سرعت بخشیدن به روند خشک شدن مو و یا حالت دادن آن می‌تواند، باعث آسیب رسیدن به موها شود.

در صورت استفاده از سشوار بهتر است آن را با درجه کم و از فاصله دور به کار برید.

6- عوامل محیطی به خصوص نور آفتاب: یکی از مهم‌ترین علل فرسودگی موها تماس طولانی ‌مدت با نور خورشید است. تابش نور خورشید باعث ایجاد رادیکال‌های آزاد در ساقه مو می‌شود که شبکه پروتئینی ساختمان مو را تغییر می دهند و باعث خراب‌تر شدن موها می‌گردند. برای جلوگیری از این مساله باید هنگام کار در زیر آفتاب، از کلاه استفاده کرد.

7- عادت به بازی کردن با موها: این مساله یک وضعیت روانی خاص است که باید ابتدا مشکل روانی را بر طرف کرد.

جوش یک عارضه ی پوستی است که ناشی از بسته شدن منافذ پوست است. درون منافذ پوست غدد سباسه یا چربی وجود دارد که سبوم یا چربی پوست را تولید می ‌کنند. هنگامی که لایه‌ های بیرونی پوست ریزش پیدا می ‌کنند، پدیده‌ ای که به ‌طور مداوم رخ می‌ دهد، سلول‌ های مرده به جای مانده پوست ممکن است با سبوم به هم بچسبند. این توده ممکن است منافذ پوست را به ‌خصوص در هنگام بلوغ که پوست ضخیم‌ تر می‌ شود، ببندد. غدد سباسه چربی بیشتری تولید می‌ کنند که پشت مجرای مسدود شده تجمع می ‌یابد و این سبوم یا چربی محل رشد باکتری ‌های گوناگون از جمله باکتری پروپیونوباکتریوم آکنس می ‌‌شود که ایجاد آکنه می‌ کنند.

جوش ممکن است به ‌صورت برجستگی توپُر و با حدود مشخص، ظاهر شود که حاوی مایع نیست و اندازه آن از یک سر سوزن تا یک سانتی ‌متر متفاوت است و به آن پاپول می ‌گویند و رنگ آن از قهوه‌ای، ارغوانی، صورتی تا قرمز متفاوت است. پاپول‌ ها ممکن است با خاراندن عفونی شوند و کبره ببندد. بیماری ‌های مختلفی از آکنه گرفته تا آبله ‌مرغان می‌ تواند پاپول ایجاد کند.

جوش ممکن است چرکی شود که در این حال به آن پاسچول می ‌گویند و به ‌صورت یک برآمدگی پوستی حاوی مواد چرکی معمولا حاوی سلول ‌های التهابی مرده است. جوش چرکی بزرگ را ندول می ‌گویند.

آکنه از کجا می ‌آید؟

آکنه یکی از شایع ‌ترین بیماری ‌هایی است که باعث ایجاد جوش‌ های پوستی از انواع مختلف پاپول، پاسچول و ندول می‌ شود. ضایعات پوستی آکنه ناشی از تغییراتی است که در واحد پیلوسباسه، ساختارهای پوستی که شامل فولیکول یا پیاز مو غده سباسه یا چربی همراه آن هستند، رخ می‌ دهد، تغییراتی که نیاز به تحریک هورمون جنسی آندروژن دارند.

جوش یک عارضه ی پوستی است که ناشی از بسته شدن منافذ پوست است

آکنه در نتیجه انسداد منافذ پوستی که فولیکول مو در آن ها قرار دارند رخ می ‌دهد. اولین تغییری که در پوست رخ می ‌دهند ایجاد یک پلاک مسدود کننده متشکل از کراتین(باقیمانده سلول‌ های مرده شاخی‌ پوست) و سبوم(چربی پوست) است که به آن " میکروکومدون " می ‌گویند. بزرگ شدن غدد سباسه و افزایش تولید سبوم که با افزایش تولید هورمون‌ های آندروژنی(مانند DHEA_S) در اوج‌ گیری فعالیت غدد فوق‌ کلیوی در هنگام بلوغ رخ می‌ دهد. میکروکومدون‌ ها ممکن است بزرگ شوند و به کومدون‌ های ‌های باز(سرسیاه) یا کومدون‌های بسته(سرسفید) بدل شوند. سرسفید آن نتیجه اثر مستقیم انسداد مجرای غدد سباسه با سبوم یا چربی طبیعی پوست و سلول ‌های مرده پوستی است. در این حالت باکتری ‌هایی که به ‌طور معمول روی پوست زندگی می ‌کنند، به نام پروپیونوباکتریوم ‌آکنس، می ‌تواند باعث ایجاد التهاب شود و ضایعات پوستی التهابی (پاپول، پاسچول ‌های چرکی و ندول) در لایه میانی پوست در اطراف میکروکومدون یا کومدون‌ ها ایجاد کند و این امر به قرمزی پوست و در مواردی به جاگذاری روی پوست و ایجاد لکه ‌های تیره پوستی می ‌انجامد.

آکنه؛ انواع و اقسام

جوش های غیر التهابی

سرسفید: در این جوش منفذ پوستی به طور کامل بسته شده است. سبوم(چربی پوست) و باکتری‌ ها به همراه سلول های مرده پوست در درون این منفذ به دام می ‌‌افتند و یک " برآمدگی " سفید رنگ روی سطح پوست ایجاد می‌ کنند. سرسفیدها معمولا زودتر از سرسیاه‌ ها ناپدید می ‌‌شوند.

سرسیاه: این نوع جوش پوستی شدت زیادی ندارد اما نسبت به جوش سرسفید مدت بیشتری طول می ‌کشد تا ناپدید شود.

سرسیاه هنگامی رخ می ‌دهد که منافذ پوستی به طور کامل مسدود نشده‌ اند، بلکه به ‌صورت نسبی بند آمده ‌اند.

این امر باعث می ‌شود که چربی هنوز بتواند به سطح پوست بیاید.

علت سیاه بودن این جوش‌ ها واکنش ملانین (رنگ ‌دانه پوست) به اکسیژن است.

جوش های التهابی

پاپول: پاپول نوع دیگری از جوش ‌ها هستند که به صورت برآمدگی ‌های قرمز کوچکی روی پوست دیده می ‌شوند. پاپول‌ ها را نباید فشار داد زیرا ممکن است جوشگاه پوستی ایجاد کند که هیچ ‌گاه برطرف نمی ‌شود.

پاسچول: پاسچول ‌ها شدیدترین نوع جوش پوستی است که به ‌طور آشکاری ملتهب است. این جوش پایه ‌ای قرمزرنگ و یک مرکز سفید یا زرد رنگ دارد. گرچه ممکن است به نظر رسد که پاسچول‌ ها حاوی باکتری هستند اما پاسچول‌ ها صرفا در نتیجه واکنش شیمیایی درون سبوم به وجود می ‌آیند که باعث تحریک پوست می ‌شود.

فشار دادن پاسچول هم می ‌تواند باعث آسیب پوستی و باقی ماندن جا روی پوست شود.

دیگر جوش ها

ندول ‌ها یا کیست ‌ها: ضایعات پوستی بسیار بزرگ ‌تر و اغلب دردناک ‌تر هستند.

 آن ها زیر سطح پوست قرار می ‌گیرند و به صورت برآمدگی‌ های سفتی حس می‌ شوند و اغلب روی پوست جا می ‌گذارند.

 ندول ‌ها و کیست ‌ها را نباید فشار داد چون حاوی باکتری هستند و این کار ممکن است به گسترش عفونت بینجامد.

میلیا:میلیاها برآمدگی ‌های ریز سفید پوستی هستند که به طور طبیعی به علت ریزش سلول‌ های پوستی به وجود می ‌آیند. سلول ‌های مرده در حفره ‌های کوچکی در سطح پوست جمع می ‌شوند و میلیا را به وجود می ‌آورند. میلیا به طور شایعی در نوزادان و در بخش بالایی گونه‌ ها دیده می ‌شود و در پوست بزرگسالان هم ممکن است ایجاد شود. این برآمدگی‌ های پوستی با ریزش سلول ‌های مرده از روی پوست از بین می ‌روند. در نوزادان میلیا معمولا پس از چند هفته ناپدید می ‌‌شود، ولی در بزرگسالان ممکن است برای همیشه روی پوست باقی بماند. معمولا در کودکان درمان لازم نیست. در بزرگسالان ممکن است پزشک آن ها را برای بهبود ظاهر فرد بردارد.

تومور مغزی

brain tumor

تومور مغزی به رشد یک توده غیر طبیعی در مغز که امکان دارد خوش خیم یا بدخیم باشد، اطلاق می شود. توجه داشته باشید که یک تومور خوش خیم مغز ممکن است به اندازه ی یک تومور بد خیم ناتوانی ایجاد کند، مگر این که به طور مناسب تحت درمان قرار گیرد.

انواع تومورهای مغزی

به طور کلی می ‌توان تومورهای مغزی را به دو گروه اولیه و ثانویه تقسیم بندی کرد:

تومورهای اولیه آن هایی هستند که از مغز و پرده‌ های پوشاننده آن (سخت شامه یا Dura mater) منشاء می ‌گیرند.

تومورهای ثانویه از سایر مناطق بدن مثل ریه، پستان،‌ دستگاه گوارش و... به مغز انتشار یافته ‌اند و اصطلاحاً متاستاز نامیده می ‌شوند.

از نظر شیوع، تقریباً هر دو مورد مشابه هستند و می توان گفت هر کدام نیمی از موارد را تشکیل می‌ دهند. اما در برخی آمارها شیوع متاستاز، بیشتر از گروه تومورهای اولیه است.

از نظر میزان بدخیمی می ‌توان متاستازها را تماماً بدخیم در نظر گرفت، در حالی که تقریباً‌ نیمی از تومورهای اولیه خوش خیم هستند.

اگر چه احتمال پیدایش تومورها در هر سنی وجود دارد اما بیشتر در کودکان 3 تا 12 سال و بزرگسالان 40 تا 70 ساله مشاهده می ‌شوند. اغلب تومورهای مغزی کودکان از نوع اولیه هستند.

علائم تومورهای مغزی:

تومورهای مغزی بسته به نواحی درگیر می‌ توانند علائم بسیار متنوع و بعضاً گول زننده‌ ای را پدید آورند.

بعضی از این علائم به حدی موذی و مرموز هستند که گاه حتی متخصصین را هم به اشتباه می ‌اندازند. به اندازه ای که گاه ماه ها حتی سال ها زمان لازم است تا توموری تشخیص داده شود.

این علائم می‌ توانند به صورت حاد و ناگهانی یا بسیار تدریجی و موذیانه پدید آیند.

محل درگیر، سرعت رشد تومور، ‌میزان دقت فرد بیمار، سطح فرهنگی - اجتماعی او و بسیاری از موارد دیگر می ‌توانند در سرعت تشخیص ارزش داشته باشند.

بعضی از علائم این تومورها عبارت هستند از:

سردرد، تشنجات، اختلال حافظه، تغییرات خلق و خو، اختلال در قدرت عضلانی بخشی از بدن، اختلالات حسی در بخشی از بدن، اختلال پیشرونده تکلمی و علائم متفرقه دیگر.

عوامل افزایش دهنده خطر

عوامل خطر ذکر شده در زیر مربوط به سرطان های سایر نقاط بدن که به مغز گسترش می یابند هستند:

* تغذیه نامناسب، به خصوص کم بودن فیبر غذایی عامل خطر سرطان روده

* سیگارکشیدن عامل خطر سرطان ریه

* مصرف الکل عامل خطر سرطان کبد

* قرار گرفتن بیش از حد در مقابل آفتاب عامل خطر ملانوم بدخیم پوست

* وجود یک سرطان دیگر در هر نقطه ای از بدن

عواقب مورد انتظار

در صورتی که تومور مغزی درمان نشود، آسیب دائمی مغز یا مرگ در انتظار بیمار خواهد بود.

رشد تومور به خارج توسط استخوان های جمجمه محدود می شود، بنابراین این مغز است که در اثر رشد تومور، تحت فشار قرار می گیرد. اگر تومور زود کشف شود و به سرعت جراحی شود یا تحت اشعه درمانی و شیمی درمانی قرار گیرد، بهبود کامل اغلب امکان پذیر خواهد بود.

عوارض احتمالی

ناتوانی یا مرگ، در صورتی که نتوان تومور را به علت اندازه یا جای خاص آن، تحت عمل جراحی قرار داد.

طرز تشخیص تومور

تشخیص تومور مغزی معمولا متضمن چند مرحله است؛ یک معاینه جسمانی و عصبی کامل می‌ تواند پزشک را به وجود تومور مغزی مظنون سازد. بسته به نتایج حاصل از این معاینه، پزشک ممکن است برای دست ‌یابی به تصاویر دقیق ‌تر از مغز یک سی‌ تی ‌اسکن یا ام. آر. آی درخواست کند.

ممکن است برای بررسی و مشاهده عروق خونی موجود در داخل و اطراف تومور مغزی به آرتریوگرافی(شریان ‌نگاری) مغزی نیاز باشد. به آزمون‌ هایی که سایر نقاط بدن را ارزیابی می ‌کنند، ممکن است برای جستجوی خاستگاه تومور مغزی احتیاج شود.

ناگفته نماند نمونه‌ برداری بافتی (بیوپسی) یعنی برداشتن تکه ‌ای از تومور برای بررسی میکروسکوپی، در برخی از موارد برای شناسایی نوع تومور لازم است.

درمان

در صورت امکان، عمل جراحی و برداشتن تومور تا حد ممکن(تا به این ترتیب از فشار روی مغز کاسته شود.)

امکان دارد از اشعه درمانی استفاده شود.

تومورهای خوش ‌خیم معمولا قابل معالجه هستند؛ هر چند گاهی محل تومور، برداشت کامل آن را غیرممکن می‌ سازد. چنان چه توموری به داخل بافت مغز نفوذ پیدا کند، به طوری که برداشت کامل آن امکان‌ پذیر نباشد، احتمال عود بیماری بعد از عمل جراحی وجود دارد. هم تومورهای خوش ‌خیم و هم انواع بدخیم می ‌توانند باعث اختلالات عصبی عمیق و جبران‌ ناپذیر شوند. فراموش نکنید تومورهای بدخیم اولیه یا ثانویه قابل علاج نیستند. تومورهای مغزی ممکن است مسیر جریان مایع مغزی نخاعی در مغز را مسدود ساخته و با تجمع این مایع در داخل و اطراف نسج مغز باعث افزایش فشار بر ساختار‌های مغز ‌شوند. این یکی از عوارض جدی تومورهای مغزی است که اصطلاحا به آن هیدروسفالی می ‌گویند. برای دفع فشار و کاهش خطر آسیب بیشتر به مغز، گاهی تخلیه این مایع ضرورت پیدا می ‌کند.

داروها

داروهای کورتیزونی برای کاهش تورم بافت مغز، داروهای ضد تشنج برای کنترل حملات تشنج، داروهای ضد درد، داروهای ضد سرطان.

فعالیت

تا حدی که قدرت شما اجازه می دهد فعالیت خود را حفظ کنید. کار، ورزش و فعالیت بدنی متوسط داشته باشید. زمانی که خسته می شوید استراحت کنید.

رژیم غذایی

رژیم غذایی عادی و متعادل داشته باشید. اگر قادر به خوردن غذای عادی نباشید، شاید اضافه کردن مکمل ویتامینی و مواد معدنی لازم باشد.

منابع:

سایت دانشگاه علوم پزشکی مشهد

وب سایت دکتر مجید ظهرابی

سلامتیران

پژوهش‌ ها نشان می ‌دهد: برخی از عادات نامطلوب در زندگی مانند سیگار یا پرهیز از خوردن صبحانه سبب افت کارآیی مغز می ‌شود.

به گزارش سرویس بهداشت و درمان ایسنا، "مارسی پاراشیل" متخصص تغذیه و مدیر تغذیه ی بالینی در نظام بهداشتی هندریک آمریکا می ‌گوید: سه عامل مهمی که می‌ تواند قدرت مغز را افزایش دهد نوع غذا، آب و اکسیژن هستند و برخی از این عادات این سه فاکتور را به میزان قابل توجهی تحت الشعاع قرار می‌ دهند. البته ورزش و غذای مناسب، سلامت مغز را تضمین می‌ کند.

همچنین پژوهشگران دانشگاه ایالتی آریزونا به چند عادت رفتاری اشاره کرده‌ اند که توان و کارآیی مغز را پایین می ‌آورند.

این رفتارها شامل پرهیز از خوردن صبحانه، پُرخوری، استعمال دخانیات، مصرف زیاد مواد قندی، آلودگی هوا، کمبود خواب، کاهش تفکر مثبت و کار کشیدن از مغز به هنگام بیماری هستند.

اشخاصی که صبحانه نمی‌ خورند قند خون شان به سطح پائین ‌تری افت می‌ کند. این امر باعث تامین نامناسب مواد غذایی برای مغز و در نتیجه افت فعالیت مغزی می ‌شود.

از سوی دیگر، پُرخوری هم، سلامت مغز را به خطر می‌ اندازد. پُرخوری باعث تصلب شرائین مغز شده و منجر به کاهش قدرت ذهنی می ‌شود.

دخانیات نیز باعث کوچک شدن قابل توجه مغز شده و حتی منجر به بروز آلزایمر می ‌شود. علاوه بر این ها استفاده ی زیاد از مواد قندی و شیرین، جذب پروتئین و مواد غذایی را متوقف و منجر به سوء تغذیه و احتمالا اختلال در رشد مغزی خواهد شد.

به گزارش ایسنا با توجه به این که گفته شد یکی از فاکتورهای اصلی برای سلامت و قدرت مغزی اکسیژن است پس قطعا آلودگی هوا عامل مهمی است که این عضو را تهدید می ‌کند. مغز بزرگترین مصرف کننده ی اکسیژن در بدن ما است. دمیدن هوای آلوده باعث کاهش اکسیژن تامینی مغز شده و منجر به کاهش کارآیی این عضو مهم می ‌شود.

خواب کافی هم به مغز ما استراحت می ‌دهد. دوره طولانی کاهش خواب به تسریع مرگ سلول های مغزی منجر خواهد شد.

بر اساس این گزارش، مغز انسان دارای انتقال دهنده ی عصبی است که مهمترین آن ها دوپامین، سرتونین و استیل کولین هستند.

این انتقال دهنده‌ها در زرده ی تخم مرغ، نخودفرنگی، گوشت، ماهی، شیر، پنیر و سبزیجاتی چون کلم بروکلی و کلم پیچ موجود هستند.

همچنین دوپامین در مغزها، گوشت ماهی، محصولات سویا و غذاهای پروتئینی یافت می ‌شود. سرتونین نیز در غذاهای کربوهیدراتی مثل نان و ماکارونی و سیب زمینی موجود است.

محققان انجمن قلب آمریکا نیز اخیرا بر این باور هستند که آن چه برای قلب مفید است برای مغز نیز سودمند است.

به گفته محققان؛ این اقدامات نه تنها توان و کارآیی مغز را بهبود می‌ بخشد بلکه می ‌تواند در پیشگیری از آلزایمر نیز موثر باشد.

حفظ سلامت مغز مانند سلامت سایر بخش‌های بدن و تناسب اندام باید مورد توجه قرار گیرد.

اتحادیه پژوهش‌های مغزی آمریکا می‌گوید: برای حفظ سلامت مغز و جلوگیری از کاهش عملکرد آن که با افزایش سن رخ می‌دهد، کارهای زیادی می‌توان انجام داد که باید بخشی از برنامه تناسب کلی اندام‌ها باشد.

این اتحادیه انجام ده اقدام زیر را برای بهبود سلامت مغز توصیه می‌کند:

1- خوردن رژیم غذایی سلامت‌بخش مغز:

رژیم غذایی که غنی از اسید‌های چرب امگا-3 (که ماهی‌ها حاوی مقدار زیادی از آن هستند)، پروتئین، مواد آنتی‌اکسیدان، میوه‌ها و سبزی‌ها و ویتامین های گروه B و مقدار کمی چربی‌های ترانس باشد و میزان متعادلی از مواد نشاسته‌ای یا کربوهیدراتی را داشته باشد، سلامت مغز را حفظ می‌کند.

2- ذهن خود را فعال نگهدارید:

فعالیت‌هایی مانند آموختن یک زبان یا مهارت جدید، حل کردن جدول کلمات، رفتن به کلاس‌های آموزشی، و یا یادگیری رشته‌های هنری می‌تواند ذهن شما را فعال نگه‌دارد.

3- به طور مرتب ورزش کنید:

ورزش‌کردن می تواند گردش خون را فعال کند، توازن و هماهنگی بدن را بهبود بخشد و از بروز بیماری‌‌هایی مانند بیماری قلبی، سکته مغزی و دیابت که خطر زوال عقل یا دمانس را می‌افزایند، جلوگیری کند.

4- به فعالیت‌های اجتماعی بپردازید:

گذراندن وقت با دوستان، انجام کارهای داوطلبانه و مسافرت می‌تواند مغز شما را فعال و سالم نگهدارد.

5- به مقدار کافی بخوابید:

نداشتن خواب کافی می‌تواند اثراتی منفی بر سلامت مغز داشته باشد.

6- استرس‌ را مهار کنید:

شرکت در تمرین‌های یوگا، گذراندن وقت با دوستان یا انجام سایر فعالیت های کاهنده استرس، به حفظ توانایی یادگیری و قدرت حافظه کمک می‌کند.

7- پیشگیری از آسیب مغزی:

به سر گذاشتن کلاه ایمنی در بعضی مشاغل خاص و موقع سوار شدن بر موتور، و بستن کمربند ایمنی در حین رانندگی از صدمه‌خوردن مغز که می‌تواند با افزایش خطر  زوال عقل یا دمانس همراه باشد، جلوگیری می کند.

8- کنترل سایر عوارض بهداشتی:

 حفظ وزن متناسب، ورزش‌کردن، خوردن غذای متعادل و مغذی، و کنترل‌ استرس خطر ابتلا به بیماری‌هایی مانند دیابت، بیماری قلبی، فشار خون بالا را که بر مغز تاثیر می‌گذارند، کاهش می دهد.

9- از عادات ناسالم پرهیز کنید: 

سیگار کشیدن و داروهای روان گردان می‌توانند باعث افزایش خطر ابتلا به دمانس و زوال قدرت شناختی شوند.

10- به سابقه بیماری‌ها در خانواده خود توجه داشته باشید:

اگر با توجه به سابقه خانوادگی تان در معرض ابتلا به زوال عقل یا دمانس در دوران سالمندی هستید، با پزشک خود در مورد شیوه‌‌های حفظ سلامت مغز و جلوگیری یا کند کردن پیشرفت زوال قوه شناختی مشورت کنید.

در ایام ماه مبارک رمضان به دلیل نخوردن غذا در طی روز، باید وزن بدن کاهش یابد، اما بر خلاف انتظار، اکثر افراد چاق دچار افزایش وزن بیشتری می گردند.

نکته اساسی آن است که افراد دارای وزن طبیعی یا اضافه وزن، نباید در ماه رمضان وزن اضافه کنند. در واقع ، ماه رمضان یک فرصت عالی برای کاهش دادن وزن اضافی است.

در مقابل افراد دچار کمبود وزن، نباید اجازه دهند که وزن شان کاهش یابد.

توصیه هایی برای ماه رمضان:

* در گرم ترین ساعات روز، در جاهای خنک تر(مثل داخل ساختمان و در سایه) باقی بمانید و فعالیت بدنی خود را کم نمایید و تا جایی که ممکن است استراحت کنید تا بدن تان دچار کم آبی و ضعف نشود.

* از پُرخوری در هنگام افطار خودداری نمایید و روزه ی خود را با خرما و نوشیدنی هایی مثل شیر با آب جوش ولرم باز کنید. بعد از نماز مغرب یک وعده غذایی سبک (مثلا کمی سوپ) و در نهایت نیز یک شام سبک و مقوی بخورید.

در خوردن شام نیز زیاده روی نکنید و بین افطار تا شام مایعات کافی بنوشید. توصیه می شود تا قبل از خواب، 5 تا 6 لیوان مایعات بنوشید.

* به جای مصرف شکلات و شیرینی، مواد سالم تری مثل میوه ی تازه و آجیل بخورید.

* از مصرف غذاهای سرخ کردنی و پُر ادویه که ممکن است سبب سوزش معده یا سوء هاضمه گردند اجتناب کنید.

* در مورد مصرف کردن یا نکردن مولتی ویتامین در ماه رمضان با پزشک مشورت نمایید.

* نظافت دهان و دندان را رعایت کنید و چند بار دندان های تان را مسواک بزنید.

* خود را در معرض تماس ویروس و باکتری و دیگر عوامل بیماری زا قرار ندهید، مثلا به افرادی که سرفه یا عطسهدست های خود را بشویید. می کنند، نزدیک نشوید. نظافت را به خوبی رعایت کنید و به طور منظم

* تعادل بین مصرف انواع گروه های غذایی را رعایت کنید و غذاهای چرب و سرخ کردنی را کم مصرف نمایید.

* سعی کنید به جای غذاهای جامد، مصرف مایعات را افزایش دهید.

* فعالیت های بدنی شدید انجام ندهید.

* وقت افطار پُرخوری نکنید ، زیرا چند روزی طول می کشد تا معده ی شما بتواند مانند سابق، به قدر کافی غذا دریافت کند.

* هنگام سحری از غذاهایی که هضم آن ها آهسته تر است (غذاهایی با نمایه گلایسمی پایین) استفاده نمایید، زیرا هضم این نوع غذاها تا 8 ساعت طول می کشد و در طی ساعات طولانی روزه داری، شما را سیر نگه می دارند. انواع غذاهای با هضم آهسته عبارت هستند از: انواع نان ها و غلات سبوس دار، حبوبات(و در یک کلام منابع کربوهیدرات پیچیده). 

* از مصرف نوشیدنی های کافئین دار مانند قهوه و چای خودداری کنید ،زیرا کافئین، ادرار آور می باشد و باعث کم آبی بدن و تشنگی می شود. از 3 تا 5 روز قبل از رمضان به تدریج دریافت این نوشیدنی ها را کاهش دهید، زیرا کاهش ناگهانی مصرف کافئین باعث بروز سردرد، نوسانات روحی و کج خلقی می گردد.

* استعمال دخانیات را در ماه رمضان ترک نمایید. اگر سیگار مصرف می کنید و نمی توانید به طور کامل آن را ترک نمایید، می بایست از چند هفته قبل از رمضان آن را به تدریج کاهش دهید. مصرف سیگار در رمضان اثرات نامطلوبی بر انواع ویتامین ها و متابولیت ها و سیستم های آنزیمی بدن دارد.

* مدیریت زمان در روزه داری بسیار مهم است، زیرا فرد روزه دار می بایست به تمامی اعمال مانند دعا و نیایش، خواب، مطالعه، کارهای روزانه و فعالیت بدنی اش برسد. پس رعایت یک رژیم غذایی متوازن برای حفظ سلامتی بدن حیاتی است.

* مواد قندی ساده مثل قند و شیرینی را در هنگام سحری استفاده نکنید، زیرا مصرف این نوع مواد غذایی موجب زودتر گرسنه شدن روزه‌ دار می ‌شود. لذا توصیه می شود از منابع غذایی کربوهیدرات های پیچیده نظیر غلات و نان سبوس دار، حبوبات، عدس و لوبیا و غذاهای حاوی فیبر نظیر سبزی، حبوبات، ‌میوه‌های با پوست و میوه‌های خشک به ویژه گلابی، آلو و انجیر و بادام در وعده‌های غذایی مخصوصا سحری بیشتر استفاده شود.

* مصرف آب فراوان نیز در هنگام سحر توصیه نمی شود، زیرا در تنظیم مایعات و رفع تشنگی روزانه تاثیری نخواهد داشت.

برای مشاهده ی وب سایت دکتر فرشچی می توانید به آدرس اینترنتی www.novindiet.com مراجعه نمایید.

لوگو دوستان:

كد لوگو دوستان